فرهنگ مصادیق:آمیزش با حیوان

از پژوهشکده امر به معروف
(تغییرمسیر از آمیزش با حیوان)
پرش به: ناوبری، جستجو
آمیزش با حیوان


نویسنده: صالح ویسی
تهیه و تدوین :پژوهشکده امر به معروف و نهی از منکر قم-95/11/25
کلمات کلیدی :نزدیکی، حیوان، آمیزش، انحراف جنسی، وطی، موطوئه

مقدمه

خداوند در نهاد آدمى غریزۀ شهوت جنسى و تمایل به جنس مخالف را به ودیعه گذاشته است تا زن و مرد به واسطۀ این کشش و میل از طریق مشروع با یکدیگر ارتباط برقرار ساخته و با بهره مندى از لذت آمیزش جنسى و به دنبال آن به دنیا آوردن فرزند در مسیر بقاى نسل بشر گام بردارند، و بدین منظور اسلام از ارضاء این غریزه از راههاى غیر طبیعى چون: زنا، استمناء و خودکفایى، نزدیکى با حیوان، آمیزش زن با زن (مساحقه) و مانند آن که به هیچ وجه هدف اصلى آمیزش را تأمین نمى کند و در حقیقت انحراف از فطرت انسانى شمرده مى شود منع نموده است. [۱]
حیواناتى که حلال گوشت هستند گاهى به واسطۀ امورى حرام گوشت مى شوند:
اول: آن که حیوان نجاست خوار باشد به طورى که در عرف بگویند غذاى او نجاست است و مراد از نجاست فقط عذرۀ انسان است.
دوم: از مواردى که حیوان حلال، حرام مى شود آن است که انسان با آن جمع شود، چه از پیش و چه از پس اگر چه انزال او نشود، و فرقى نیست در نزدیکى کننده آن که بالغ باشد یا نباشد، عالم باشد یا نباشد، از روى اختیار باشد یا اکراه و اجبار، و فرقى نیست در حیوان آن که نر باشد یا ماده و ظاهر آن است که این حکم مخصوص بهیمه است نه سایر حیوانات.
چنانچه گوشت حیوان به این عمل حرام مى شود، نسل حیوان ماده بنا بر اقوى و حیوان نر بنا بر احتیاط واجب حرام مى شود، و مراد از نسل آن نسلى است که بعد از این عمل پیدا شود و شیر آن نیز تابع است، بلکه مو و پشم نیز تابع مى باشد. [۲]

مفهوم شناسی

"آمیزش" در لغت به معنای آمیختگی و همنیشنی و معاشرت [۳] و در اصطلاح نزدیکی و مجامعت انسانى با انسان دیگر (مرد یا زن، در قبل یا دبر) یا با حیوان است. از آن با عناوینى مانند جماع، مواقعه، وطى، دخول، ایلاج، اتیان و مباشرت یاد شده است. [۴]
آمیزش، نزدیکى و مجامعت انسانى با انسان دیگر (مرد یا زن، در قبل یا دبر) یا با حیوان است. و احکام آن در بسیارى از باب ها مانند طهارت، صوم، اعتکاف، حج، نکاح، طلاق، ظهار، ایلاء و حدود آمده است. [۵]

اقسام حیوانات

حیوانات براساس ماکول بودن و غیر ماکول بودن به سه بخش حیوانات حلال گوشت و حرام گوشت و آنهایی که گوشتشان مکروه می باشد تقسیم می شوند.

حیوانات حلال گوشت

روابط جنسی با حیوانات حلال گوشت دارای چهار حکم شرعی می باشد.
حکم اوّل: کسى که با حیوان جماع کند، اگر مأکول اللحم باشد که گوشتش را بحسب متعارف خورند مانند گوسفند و گاو و شتر، چند حکم ثابت مى شود.
اگر وطى کننده بالغ و عاقل باشد، بنابر مشهور اوّل تعزیر مى کنند به آن چه امام مصلحت داند، بعضى بیست و پنج تازیانه و بعضى صد تازیانه گفته اند، و در روایتى کشتن نیز وارد شده است، و آن را حمل کرده اند بر مرتبۀ سیّم یا چهارم.
حکم دوّم: آن که گوشت آن حیوان و فرزندانى که بعد از آن فعل بهم رسند و شیر آنها حرام است، و اگر به حیوانات دیگر مشتبه شود آن حیوانات را دو قسمت مى کنند و قرعه مى زنند، و هم چنین تا منحصر در عدد حرام شود، و باقى حلالند على المشهور.
حکم سوم: آن که واجب است که آن حیوان را ذبح کنند، و بسوزانند، نه براى عقوبت آن حیوان، بلکه براى مصلحتى که ما نمى دانیم، یا براى آن که شناعت آن عمل قبیح ظاهر گردد، یا براى آن که نسل حرام آن بسیار نشود، و گوشتش را به غلط نخورند. [۶]
حکم چهارم: آن که اگر ملک دیگرى باشد قیمتش را به صاحبش بدهد. و به سندهاى معتبر از حضرت صادق و کاظم و رضا صلوات الله علیهم منقول است:
«فِی الرَّجُلِ یَأْتِی الْبَهِیمَهَ فَقَالُوا جَمِیعاً إِنْ کَانَتِ الْبَهِیمَهُ لِلْفَاعِلِ ذُبِحَتْ فَإِذَا مَاتَتْ أُحْرِقَتْ بِالنَّارِ وَ لَمْ یُنْتَفَعْ بِهَا وَ ضُرِبَ هُوَ خَمْسَهً وَ عِشْرِینَ سَوْطاً رُبُعَ حَدِّ الزَّانِی وَ إِنْ لَمْ تَکُنِ الْبَهِیمَهُ لَهُ قُوِّمَتْ وَ أُخِذَ ثَمَنُهَا مِنْهُ وَ دُفِعَ إِلَى صَاحِبِهَا وَ ذُبِحَتْ وَ أُحْرِقَتْ بِالنَّارِ وَ لَمْ یُنْتَفَعْ بِهَا وَ ضُرِبَ خَمْسَهً وَ عِشْرِینَ سَوْطاً فَقُلْتُ وَ مَا ذَنْبُ الْبَهِیمَهِ قَالَ لَا ذَنْبَ لَهَا وَ لَکِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص فَعَلَ هَذَا وَ أَمَرَ بِهِ لِکَیْ لَا یَجْتَزِئَ النَّاسُ بِالْبَهَائِمِ وَ یَنْقَطِعَ النَّسْلُ.» [۷]
مردى که حیوانى را وطى کند، اگر ملک او باشد ذبح مى کنند، و بعد از مردن با آتش مى سوزانند، و از آن منتفع نمى شوند، و بیست و پنج تازیانه ربع حدّ زانى بر او مى زنند، و اگر حیوان از دیگرى باشد قیمت مى کنند، و قیمتش را از او مى گیرند، و به صاحبش مى دهند، و بیست و پنج تازیانه بر او مى زنند، راوى پرسید : که حیوان چه گناه دارد؟ فرمودند: که حیوان گناهى ندارد، و لیکن حضرت رسول صلى الله علیه و آله چنین کرد که مردم جرأت ننمایند بر وطى بهائم، و نسل انسان بر طرف شود. [۸]

حیوانات حرام گوشت

در اینکه احکام یاد شده اختصاص به حیوانات حلال گوشت دارد و یا شامل حیوان حرام گوشت نیز می شود اختلاف است. بنابر قول دوم انتفاع از پوست حیوان حرام گوشت حتی در صورت تذکیه جایز نیست و سوزاندن آن واجب می باشد. [۹]

حیواناتی که خوردن گوشت آنها مکروه است

خوردن گوشت اسب و قاطر و الاغ مکروه است و اگر کسى با آنها وطى کند؛ یعنى با آنها نزدیکى نماید، باید آنها را از شهر بیرون ببرند و در جاى دیگرى که وضعیت این حیوان را نمى دانند بفروشند؛ با عمل زشت وطى، حیوان از ملک مالکش خارج نمى شود، بلکه نزدیکى کننده که مالک حیوان نیست باید هر مقدار که در اثر بیرون بردن و فروختن این حیوان به مالک ضرر زده است جبران نماید. [۱۰]
اینگونه حیوانات که از آنها به عنوان بارکشی استفاده می کنند را ذبح نمى کنند، بلکه از آن شهر بیرون مى برند، و در شهر دیگر مى فروشند که آن شخص را پیوسته سرزنش به آن عمل نکنند.
درمورد حرمت گوشت این حیوانات دو نظریه در بین فقهای معاصر وجود دارد.
حضرات آیات (خوئی)، (گلپایگانی)، (تبریزی)، (صافی)، (نوری) می فرمایند: حیوان و نسلش حرام می شوند و بول و سرگین آنها نجس می شود و باید آنها را از شهر بیرون ببرند و در جای دیگر بفروشند و بر وطی کننده لازم است قیمتش را به صاحبش بدهد. [۱۱]
در این باره آیت الله شبیری زنجانی می فرماید: گوشت این حیوانات حرام نمى شوند، ولى باید آنها را از شهر بیرون ببرند و در جاى دیگرى که وضعیت این حیوان را نمى دانند، بفروشند. با عمل زشت وطى، حیوان از ملک مالکش خارج نمى شود، بلکه نزدیکى کننده که مالک حیوان نیست، باید هر مقدارى که در اثر بیرون بردن و فروختن این حیوان به مالک ضرر زده است، جبران نماید. [۱۲]

آمیزش با حیوان در روایات

شخصی از امام صادق (علیه السلام) درباره ی مردی که با حیوان آمیزش جنسی می کند سؤال کرد.
امام صادق (علیه السلام) در جواب فرمود: (کل ما أنزل به الرجل ماءه فی هذا و شبهه فهو زنى )این کار به منزله ی زنا می باشد. [۱۳]
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود:
«کفر بالله العظیم ــ من هذه الامّه ــ عشره: … و ناکح البهیمه… » [۱۴]
گروهی از این امّت به خدای عزّ و جلّ کفر ورزیدند. از جمله ی آنها: شخصی است که با حیوانات آمیزش جنسی می کند. در حدیث دیگری آمده است: حیوانی که مورد آمیزش جنسی انسان قرار گرفته باید کشته شود. سپس سوزانده و خاکستر آن در زمین دفن گردد. راوی سؤال می کند: «ما ذنب البهیمه؟» چرا باید آن حیوان نابود شود؟
« فقال لا ذنب لها و لکن رسول الله ص فعل هذا و أمر به لکیلا یجترئ الناس بالبهائم و ینقطع النسل.» [۱۵]
حضرت می فرماید: آن حیوان گناهی ندارد ولی رسول الله (ص) در این کار امر کرده تا آنکه مردم به انجام آن کار جرأت نکنند و نسل بشر منقطع نگردد. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: « لعن الله من وقع على بهیمه» خداوند متعال مورد لعن و نفرین قرار می دهد شخصی را که با حیوانی آمیزش جنسی می نماید. [۱۶]
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: (ملعون. ملعون. من نکح بهیمه) نفرین شده است، نفرین شده است، شخصی که با حیوانی آمیزش جنسی می کند. [۱۷]

حد واطی حیوان

سماعه گوید:
«فِی الرَّجُلِ یَأْتِی الْبَهِیمَهَ قَالَ یُحَدُّ دُونَ الْحَدِّ وَ یُغْرَمُ قِیمَهَ الْبَهِیمَهِ لِصَاحِبِهَا لِأَنَّهُ أَفْسَدَهَا عَلَیْهِ وَ تُذْبَحُ وَ تُحْرَقُ وَ تُدْفَنُ إِنْ کَانَتْ مِمَّا یُؤْکَلُ لَحْمُهُ وَ إِنْ کَانَتْ مِمَّا یُرْکَبُ ظَهْرُهُ أُغْرِمَ قِیمَتَهَا وَ جُلِدَ دُونَ الْحَدِّ وَ أَخْرَجَهَا مِنَ الْمَدِینَهِ الَّتِی فَعَلَ بِهَا فِیهَا إِلَى بِلَادٍ أُخْرَى حَیْثُ لَا تُعْرَفُ فَیَبِیعُهَا فِیهَا کَیْلَا یُعَیَّرَ بِهَا.» [۱۸]
«امام باقر علیه السلام دربارۀ مردى که با حیوان آمیزش مى کند، فرمود: کمتر از حدّ، تازیانه مى خورد و قیمت حیوان را براى صاحبش به عهده مى گیرد؛ چرا که وى حیوان را براى صاحبش فاسد کرده است و حیوان ذبح شده و سوزانده و دفن مى شود- اگر از حیواناتى است که گوشتش خورده مى شود. ولى اگر از حیواناتى باشد که بر پشتش سوار مى شوند، همۀ قیمت آن را بدهکار است و کمتر از حدّ تازیانه مى خورد و حیوان را از شهرى که این گناه را با او کرده اند به شهرهاى دیگرى که این حیوان در آنجا شناخته شده نیست، فرستند. بنابراین، حیوان را در آن شهرها مى فروشد تا صاحب آن به واسطۀ حیوان سرزنش نشود».
و اگر خود مالک با حیوان خویش نزدیکى کند بعضى گویند قیمت آن را صدقه دهد. [۱۹]
امام صادق درمورد تعزیر شخصی که با حیوان آمیزش کند می فرمایند:
«فِی رَجُلٍ یَقَعُ عَلَى الْبَهِیمَهِ قَالَ لَیْسَ عَلَیْهِ حَدٌّ وَ لَکِنْ یُضْرَبُ تَعْزِیراً.»
هر کس با حیوانى آمیزش کند، تعزیر مى شود و تعزیر از بیش از ده تازیانه تا سى تازیانه و تأدیب از سه تا ده تازیانه است. [۲۰]
سلیمان بن هلال گوید: «بعضى از یاران ما از امام صادق علیه السلام دربارۀ مردى که با حیوان آمیزش مى کند، پرسیدند. حضرت فرمودند:
« فَقَالَ یُقَامُ قَائِماً ثُمَّ یُضْرَبُ ضَرْبَهً بِالسَّیْفِ أَخَذَ السَّیْفُ مِنْهُ مَا أَخَذَ قَالَ فَقُلْتُ هُوَ الْقَتْلُ قَالَ هُوَ ذَاکَ.»
«او را در حالت ایستاده قرار مى دهند. آن گاه یک ضربه شمشیر بر او زده مى شود؛ هر چه شمشیر با او کند. سلیمان بن هلال گوید: پرسیدم: منظور کشتن است؟ حضرت فرمود: همان است». [۲۱]
امام صادق علیه السلام دربارۀ مردى که با حیوانى در آمیخته است، فرمودند:
«فِی رَجُلٍ أَتَى بَهِیمَهً قَالَ یُقْتَلُ.» [۲۲]
«کشته مى شود». شیخ طوسى رحمه الله این روایت و مشابه هایش را به کسى دانسته که این کار از وى به تکرار سرزند. [۲۳]
آنچه از روایات فوق بدست می آید این است که شخص واطی حیوان را ابتدائا حاکم شرع به اندازه کمتر از حد زناکار تعزیر نموده و با تکرار عمل در مراحل بعدی او را به قتل می رسانند

راه اثبات آمیزش با حیوان

راه اثبات این عمل با شهادت دو نفر عادل و یا اقرار دو بار خود فاعل است.
«و یثبت بشهاده عدلین او الاقرار مرتین و لو تکرر التعزیر قتل فی الرابعه،»
و اگر سه بار تعزیر تکرار شود بار چهارم این مرد کشته مى شود. [۲۴]

مبطل روزه

جماع در دبر یا در فرج حیوان با انزال، شکّى نیست که باعث بطلان روزه و وجوب قضا و کفّاره است، امّا بدون انزال، در آنها خلاف است و مشهور آن است که باعث بطلان روزه و وجوب قضا و کفّاره است و این احوط است. [۲۵]

قبول و عدم قبول حج واطی

اگر کسی در حال احرام با حیوانی نزدیکی کند ولی منی بیرون نیاید در وجوب کفاره دادن و اعاده حج بر او اختلاف است. [۲۶]

حرمت مختص چه عملی است؟

حکم به تحریم حیوان مخصوص است به ادخال ذکر انسان در قبل یا دبر آن، پس اگر حیوانى وطى کند انسانى را، یا منى انسانى بدون وطى داخل فرج حیوانى شود، هرچند به مساحقۀ زنى باشد که به گرمى از زیر جماع مردى برخاسته باشد، یا خنثى مشکل وطى کند حیوانى را، در جمیع این صور به آن حیوان ضرر نمى رسد و حرام نمى شود، و اللّه العالم. [۲۷]

حکم شیر و بول و غائط این حیوانات

بول و غائط حیوانات حلال گوشت چون گاو و گوسفند و ... نجس نیست و در برخی از محصولات کشاورزی استفاده های فراوان دارد. ولی حیوانی که موطوئه انسان شده باشد این حکم را ندارد و بول و غائط و حتی شیر آن نیز نجس و خوردن آن حرام است. دراین باره فقهاء می فرمایند:
بول و غائط حیوان نجاست خوار، نجس است و هم چنین است بول و غائط حیوانى که انسان آن را وطى کرده، یعنى با آن نزدیکى نموده و گوسفندى که استخوان آن از خوردن شیر خوک، محکم شده است. [۲۸]
اگر با گاو و گوسفند و شتر نزدیکى کنند، بول و سرگین آنها نجس مى شود و آشامیدن شیر آنها هم حرام است و باید بدون آن که تأخیر بیفتد آن حیوان را بکشند و بسوزانند و کسى که با آن وطى کرده پول آن را به صاحبش بدهد بلکه اگر به بهیمۀ دیگرى هم نزدیکى کند، شیر آن حرام مى شود. [۲۹]
حضرات آیات خوئى و تبریزى ( رحمت الله علیهما) می فرمایند:
اگر با حیوان حلال گوشتى مانند گاو و گوسفند نزدیکى کنند، بول و سرگین آنها نجس مى شود و خوردن گوشت و آشامیدن شیر آنها هم حرام است و همچنین است نسل آنها؛ و باید فورى آن حیوان را بکشند و بسوزانند و کسى که با آن وطى کرده، پول آن را به صاحبش بدهد. [۳۰]

احکام مرتبط

سؤال:
هرگاه طفل نابالغ وطى حیوانى کند، یا بالغ وطى بى انزال کند، حکم به حرمتش باید کرد یا نه؟
جواب:
در این مسأله فرقى نیست میان آنکه واطى بالغ باشد یا نابالغ، عاقل باشد یا دیوانه، آزاد باشد یا بنده، مختار باشد یا مجبور، از براى معالجۀ مرضى کرده باشد یا غیر معالجه، قدر حشفه داخل شده باشد یا نه، و بالغ انزال کرده باشد یا نه، عالم باشد به مسأله- یعنى: به حرمت آن- و به موضوع مسأله- یعنى: آنکه موطوء غیر انسان است- یا جاهل باشد به مسأله به تنهائى، یا به موضوع به تنهائى، مثل آنکه: کور باشد یا در خواب باشد و ذکر را داخل کرده به خیال آنکه انسان است، یا جاهل به هر دو باشد، و موطوء چهارپا باشد؛ مثل اولاغ و آهو، یا نه مثل شترمرغ، [۳۱] حلال گوشت باشد یا حرام گوشت، بارکش باشد مثل استر و فیل، یا غیر بارکش مثل گاو و گوسفند و شتر، صحرائى باشد یا دریائى، مثل سگ آبى، نر باشد یا ماده، ملک کسى نباشد یا ملک واطى باشد یا ملک غیر واطى، نظر به اطلاق بعض الأخبار [۳۲]

حیوان آبستن

سوال:
اگر با حیوان حلال گوشتى که آبستن است نزدیکى شود، آیا بچۀ آن نیز مانند خودش نجس و حرام است؟
جواب:
بچه اى که در حال نزدیکى و وطى در شکم حیوان است ظاهرا حلال است و پس از آن که زاییده و خشک شد پاک مى باشد. [۳۳]

حیوان وطی شده مشتبه

سوال:
اگر گوسفند وطی شده وارد گله شود بگونه ای که نتوان آن را تشخیص داد وظیفه چیست؟
جواب:
اگر گوسفند وطى شده در یک گله مشتبه گردد، باید به وسیلۀ قرعه آن را معیّن کرده و کارهایى را که گفته شد ( ذبح و سوزاندن ) دربارۀ آن اجرا کرد. [۳۴]

غسل نزدیکى با حیوان

چنانچه انسانی با حیوانی نزدیکى کند:
اگر منى از او خارج شود، فقط غسل کافى است.
و اگر منى از او خارج نشود، چنانچه قبل از نزدیکى کردن وضو داشته، باز هم غسل کافى است ولى اگر وضو نداشته، احتیاط واجب آن است که غسل کند و وضو نیز بگیرد. [۳۵]

قول دامپزشک درباره وطی حیوان

سؤال:
اگر گوسفندى مورد تجاوز قرار بگیرد و دامپزشک تأیید کند، آیا قولش حجّت است؟
پاسخ:
اگر یقین یا اطمینان از قول او حاصل شود، کافى است و اگر یقین و اطمینان حاصل نشود کفایت نمى کند. [۳۶]

آب دهان و بینی حیوان موطوئه

سؤال:
آب دهان و بینی حیوان موطوئه پاک است یا نجس؟
پاسخ:
دلیلی بر نجاست آن نداریم و پاک است. [۳۷]

استثنائات

اگر تخمک تلقیح شده [در مهبل زن] از حیوان باشد و آن گاه شوهر این زن با وى آمیزش کند و نطفه تشکیل شود، این شوهر پدر کودک خواهد بود و اما همسر او مادر این کودک نیست. بلکه همان حیوان صاحب تخمک مادر آن کودک است. [۳۸]
اگر تخمک زنى در مهبل حیوانى تزریق شود و این حیوان، با آمیزش حیوانى دیگر با او، باردار شود با توجه به آنچه در برخى از صورتهاى پیشین بیان کردیم، دلیلى بر حرام بودن این صورت وجود ندارد، زیرا پیشتر گفته شد دلیلى بر حرام بودن تزریق تخمک انسانى در مهبل انسانى دیگر، (صورت سوم) وجود ندارد. [تا چه رسد بر حرام بودن تزریق تخمک حیوان در مهبل انسان]. [۳۹]

منکراتی از این قبیل

عمل آمیزش با حیوان در روایات غالبا در کنار منکراتی چون استمناء و خودارضایی بیان شده است و در مورد حد و تعزیر نیز این دو عمل مشابه زنا و حدی کمتر از زنا را دارند و حضرات ائمه (ع) مرتکبین به این دو عمل را -بعد از زدن حد و تعزیر- اگر عزب و مجرد می بودند از بیت المال مسلمانان مخارج ازدواج آنها را فراهم می آوردند.
زیرا بر طبق روایات این دو عمل باعث قطع نسل و از بین رفتن بقا و استمرار انسان می باشد، که نوعی ظلم به خود انسان در مرتبه اول و نیز ظلم به حیوان موطوئه است که در اثر این عمل باید از بین برود، حیوانی که می توانست دارای حیات باشد و با نسل خودش در خدمت انسان باشد تبدیل می شود به حیوانی که باید سوزاند شود و نسل آن نیز حرام گوشت و غیر قابل انتفاع می شود.
و در مرتبه سوم نیز این عمل سبب حق الناس برای صاحب حیوان می گردد و در آخر باعث اشاعه فحشا در جامعه می باشد زیرا این منکر که به وفور در جامعه غربی قابل مشاهده است و برای عادی سازی آن ازدواج با حیوانات را یکی از قوانین معرفی کرده اند و این قبیل افراد را مورد تشویق قرار داده اند به دنبال نفوذ در فرهنگ اسلامی است که جا دارد مسولان فرهنگی هوشیارانه با اقدامات لازم جوانان و نوجوانان را از این منکر بازداشته و عواقب خطرناک آن برای انسان را بیان دارند.

راههای کنترل و پیشگیری

خداوند براى اشباع غرائز بشر، مسیر فطرى و طبیعى قرارداده است تا انسان از آن در راه رسیدن به کمال الهی اقدام نماید و از منکرات اخلاقی چون خود ارضایی و آمیزش با حیوان در امان باشد.
شهوت جنسی، غریزه ای بسیار مقتدر و بی رحم است که اگر با بی بند و باری پیروی شود، تمام قوای انسانی را مقهور خویش می سازد. نیروی جسمانی و مغز و اعصاب را به سرعت رو به تضعیف می برد، ذهن را مسموم، اندیشه را مغشوش و قدرت تصمیم گیری و اراده بشری را تباه می کند
پیروی بی بند و بار از این غریزه، همت آدمی را پست، فکر را نزدیک نگر و محدود و شخص را در مواجهه با مشکلات حیات و فراز و نشیبهای آن، ناتوان و علیل می کند و قلب را که می تواند حرم خداوند و جایگاه او گردد، به لانه شیطان و جولانگاه ابلیس تبدیل می سازد.
سخن گرانبهایی از رسول اکرم (ص) نقل شده است که آن حضرت فرمودند: «پس از خود از سه چیز بر امت خود نگرانم: گمراهی و انحراف پس از معرفت و هدایت؛ حوادث و وقایع گمراه کننده و شکمبارگی و شهوترانی. [۴۰]
شهوترانی انسان را تا آنجا غرق در گمراهی می کند که بعضا سبب آمیزش با حیوان می شود که از گناهان زشت است. روندی که کشورهای غربی برای انحراف و سقوط ارزشهای انسانی در پیش گرفته اند و برای اهداف سوء خود هزینه های بسیاری خرج می کنند.
بهترین راه برای پیشگیری از این انحرافات ازدواج است که خداوند آن را به عنوان جایگزین برای انواع و اقسام شهوات منفی معرفی می کند و در آن آرامش و سکینه الهی را قرار داده است.
اقداماتی که دولت های جمهوری اسلامی در راستای ازدواج جوانان انجام داده اند بسیار قابل تقدیر و البته دارای کاستی هایی است که با عنایت بیشتر مسولان قابل رفع می باشد.
از حضرت صادق(ع) روایت شده است که فرمودند: «جاء رجل إلی أبی علیه السلام فقال له: هل لک من زوجه؟ قال: لا، فقال أبی: ما احبّ أنّ لی الدّنیا و ما فیها و انّی بتّ لیله و لیست لی زوجه. ثم قال: الرّکعتان یصلّیهما رجل متزوّج افضل من رجل أعزب یقوم لیله و یصوم نهاره. ثمّ أعطاه أبی سبعه دنانیر ثمّ قال: تزوّج بهذه. ثمّ قال أبی: قال رسول اللّه صلی اللّه علیه و آله: اتخذوا الأهل فإنّه ارزق لکم
مردی به محضر پدرم ـ که درود خدا بر او باد ـ رسید، آن حضرت به او فرمود: آیا همسری داری؟ عرض کرد: نه! پدرم فرمود: من دوست ندارم همه دنیا و آنچه در آن است از آنِ من باشد در حالی که یک شب را بی همسر، سر به بالین گذارم! سپس فرمود: دو رکعت که مرد زن دار بجای آورد بهتر است ازمرد بی همسری که شبش را به نماز قیام کند و روزش را با روزه تمام کند. آنگاه پدرم هفت دینار داد و گفت: با این پول ازدواج کن. سپس پدرم از رسول اکرم(ص) نقل کرد که فرمود: برای خود تشکیل خانواده دهید که برای روزی شما بهتر و مفیدتر است. [۴۱]
اگر ازدواج آسان و بی تکلف در میان جامعه رواج پیدا کند انحرافات جنسی کمتر شده تا اینکه از جامعه اسامی رخت بربندد و در صورت نبود امکانات لازم برای ازدواج، جوانان باید عفت پیشه سازند و از انحرافات به هر شکلی که هستند اجتناب نمایند.
قرآن کریم می فرماید: «و لیستعفف الّذین لا یجدون نکاحا»یعنی باید آن کسانی که ازدواج برایشان مقدور نیست عفّت بورزند (تا اینکه شرایط برایشان مهیا گردد.) [۴۲]
برای کنترل هرچه بیشتر غریزه جنسی لازم است اقداماتی صورت گیرد که به صورت مفصل در مقاله استمناء و خود ارضایی بیان شده است.

سایت

http://wikifeqh.ir/
http://www.hawzah.net/fa/Question/View/63616/
http://www.welayatnet.com/fa/news/28042
http://313fadai.ir/
http://forum.hammihan.com/thread186233.html
http://mouood.org/component/k2/item/12598
http://www.porseshkadeh.com/Question/28409
http://ahkam1.parsiblog.com/category/
http://www.eshia.ir/feqh/archive/text/sobhani/feqh/89/900213/

کتب

تربیت جنسی مبانی، اصول و روش ها از منظر قرآن و حدیث، علی نقی فقیهی، موسسه علمی فرهنگی دارالحدیث قم
حدود و قصاص و دیات محمد باقر بن محمد تقى مجلسى اصفهانى، مؤسسه نشر آثار اسلامى، تهران - ایران، اول، ه‍ ق
معارف و احکام بانوان، حسین على منتظرى نجف آبادى، انتشارات مبارک . 1427 ه‍ ق، چاپ: دوم، قم- ایران.
کتب فقهی نیز دراین باره مطالبی را در بردارند.

فهرست منابع

الاستبصار فیما اختلف من الأخبار، نویسنده: طوسى، ابو جعفر، محمد بن حسن، دار الکتب الإسلامیه ، 1390 ه‍ ق، چاپ: اول، تهران- ایران
تذکره الأحباب مولى احمد بن محمد مهدى نراقى، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى حوزه علمیه قم، قم - ایران، اول، 1425 ه‍ ق
توضیح المسائل ، سید روح الله موسوى خمینى ، (محشی )، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، قم - ایران، هشتم، 1424 ه‍ ق
توضیح المسائل سید روح الله موسوى خمینى، 1426 ه‍ ق
تهذیب الأحکام ابو جعفر، محمد بن حسن طوسى، دار الکتب الإسلامیه، تهران - ایران، چهارم، 1407 ه‍ ق
حدود و قصاص و دیات محمد باقر بن محمد تقى مجلسى اصفهانى، مؤسسه نشر آثار اسلامى، تهران - ایران، اول، ه‍ ق
رساله استفتاءات حسین على منتظرى نجف آبادى، قم - ایران، اول، ه‍ ق
رساله توضیح المسائل سید موسى شبیرى زنجانى، انتشارات سلسبیل، قم - ایران، اول، 1430 ه‍ ق
زندان و تبعید در اسلام، نجم الدین طبسى، مترجم: سید محمد رضا حسینى، و مصطفى شفیعى، انتشارات صفحه نگار، قم - ایران، اول، 1427 ه‍ ق
شرح تبصره المتعلمین، على محمدى خراسانى، دو جلد، ه‍ ق، نرم افزار جامع فقه اهل بیت علیهم السلام.
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، نویسنده: جمعى از پژوهشگران زیر نظر شاهرودى، سید محمود هاشمى، ناشر: مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت علیهم السلام، 1426 ه‍ ق، چاپ: اول، قم- ایران، شابک: 5- 6- 90663- 964، محقق/ مصحح: محققان مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامى
الکافی( ط- الإسلامیه)، کلینى، محمد بن یعقوب بن اسحاق ، محقق / مصحح: غفارى على اکبر و آخوندى، محمد، دار الکتب الإسلامیه، تهران ، 1407 ق ، چاپ: چهارم
لغت نامه دهخدا و فرهنگ معین. http://www.vajehyab.com/?q
مجله فقه اهل بیت علیهم السلام، جمعى از مؤلفان، مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت علیهم السلام، قم- ایران
معارف و احکام بانوان، حسین على منتظرى نجف آبادى، انتشارات مبارک . 1427 ه‍ ق، چاپ: دوم، قم- ایران.
مقامع الفضل آقا محمد على بن وحید بهبهانى کرمانشاهى، مؤسسه علامه مجدد وحید بهبهانى، قم - ایران، اول، 1421 ه‍ ق
من لا یحضره الفقیه محمّد بن على بن بابویه قمّى، صدوق، - مترجم: على اکبر و محمد غفارى، نشر صدوق، تهران - ایران، اول، 1409 ه‍ ق
من لا یحضره الفقیه ، ابن بابویه، محمد بن على ، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم ، قم ، 1413 ق ، چاپ: دوم
منابع فقه شیعه آقا حسین طباطبایى بروجرى، - مترجمان: مهدى حسینیان قمى، - م صبورى، انتشارات فرهنگ سبز، تهران - ایران، اول، 1429 ه‍ ق
نجاه العباد، سید روح الله موسوى خمینى ، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى قدس سره، تهران - ایران، اول، 1422 ه‍ ق
الوافی ، محمد محسن بن شاه مرتضى فیض کاشانى،کتابخانه امام أمیر المؤمنین على علیه السلام ، اصفهان 1406 ق
وسائل الشیعه، شیخ حر عاملى، محمد بن حسن ، محقق / مصحح: مؤسسه آل البیت علیهم السلام ، ناشر: مؤسسه آل البیت علیهم السلام ، قم چاپ: 1409 ق.
عوالی اللئالی العزیزیه فی الأحادیث الدینیه، محمد بن زین الدین ابن أبی جمهور، محقق / مصحح: مجتبى عراقى، دار سید الشهداء للنشر،قم ، چاپ: 1405 ق

پانویس

  1. - معارف و احکام بانوان؛ ص: 293
  2. - نجاه العباد (امام خمینى)؛ ص: 337
  3. - فرهنگ نامه معین، واژۀ آمیزش
  4. - توضیح المسائل المحشی للامام الخمینی، مقدمه باب نکاح
  5. - فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام؛ ج 1، ص: 146
  6. - حدود و قصاص و دیات (مجلسى)، ص: 25
  7. - تهذیب الأحکام؛ ج 10، ص: 60
  8. حدود و قصاص و دیات (مجلسى)، ص: 26
  9. http://wikifeqh.ir/
  10. 0- رساله توضیح المسائل (شبیرى)؛ ص: 574
  11. ttp://www.hawzah.net/fa/Question/View/63616-
  12. 2- توضیح المسائل (محشى - امام خمینى)؛ ج 2، ص: 600
  13. الکافی (ط - الإسلامیه)، ج ۵ ص ۵۴۱
  14. 4- الخصال ص ۴۵۱ و من لایحضره الفقیه ج ۴ ص ۲۵۴
  15. 15الکافی (ط - الإسلامیه)، ج 7، ص: 204
  16. 6- عوالی اللئالی العزیزیه فی الأحادیث الدینیه، ج 1، ص: 185
  17. 7- الکافی (ط - الإسلامیه)، ج 2، ص: 270
  18. 8- الکافى، ج 7، ص 204؛ التهذیب، ج 10، ص 60.
  19. 9- شرح تبصره المتعلمین (محمدى)؛ ج 2، ص: 423
  20. 0 - الوافی، ج 15، ص: 347
  21. 1- تهذیب الأحکام؛ ج 10، ص: 62
  22. 2- وسائل الشیعه، ج 28، ص: 359
  23. 3- منابع فقه شیعه، ج 30، ص: 751
  24. 4- شرح تبصره المتعلمین (محمدى)، ج 2، ص: 424
  25. 5- تذکره الأحباب؛ ص: 33
  26. http://wikifeqh.ir/ 26
  27. 7- مقامع الفضل، ج 1، ص: 94
  28. 8- توضیح المسائل (محشى - امام خمینى)؛ ج 1، ص: 69
  29. 9- همان، ج 2، ص: 601
  30. 0- همان، ج 2، ص: 601
  31. 1- در رابطه با پرندگان عده اى از علماء قبول نفرموده اند «شرح لمعه: 9/ 306» و «ریاض المسائل:2 / 498».
  32. کافى: 7/ 204 حدیث 3، تهذیب الأحکام: 10/ 60 حدیث 218، استبصار: 4/ 222 حدیث 831.
  33. 3- رساله استفتاءات (منتظرى)؛ ج 2، ص: 484
  34. 4- رساله توضیح المسائل (شبیرى)، ص: 575
  35. 5- توضیح المسائل (امام خمینى)؛ ص: 81
  36. ttp://portal.anhar.ir/node/4390#gsc.tab=0-
  37. همان
  38. 8- مجله فقه اهل بیت علیهم السلام (فارسى)؛ ج 4، ص: 75
  39. همان؛ ج 4، ص: 62- 39
  40. جامع السعادات، ج2، ص10
  41. 41-الکافی (ط - الإسلامیه)، ج 5، ص: 329
  42. نور 33